Η οδοντιατρική είναι επιστήμη. Ο κομπογιαννιτισμός βρίσκεται αλλού.

Του Σωτήρη Γιάκη

Το πεδίο του οδοντιάτρου είναι ολόκληρο το στοματογναθικό σύστημα: τα δόντια, τα οστά των γνάθων, οι στηρικτικοί ιστοί, οι μύες, τα αγγεία, τα νεύρα, η κροταφογναθική διάρθρωση, οι σιελογόνοι αδένες. Διαγιγνώσκει νόσους των γνάθων και των βλεννογόνων, κάνει οστικές αναπλάσεις και χρησιμοποιεί στην αναγεννητική οδοντιατρική αιμοπεταλιακά συμπυκνώματα, αυξητικούς παράγοντες και παράγοντες σηματοδότησης. Σε αυτό το πεδίο, στους μασητήριους μύες και στην κροταφογναθική, ανήκει και η θεραπευτική χρήση της βοτουλινικής τοξίνης. Αυτό είναι επιστήμη.

Ο κανόνας του Υπουργείου είναι σαφής: η αλλαντική τοξίνη επιτρέπεται στους οδοντιάτρους για θεραπευτικό και όχι για αισθητικό σκοπό. Τον σέβομαι. Όποιος τον παραβαίνει να ελέγχεται και να τιμωρείται.
Το MedWatch, το νέο ψηφιακό εργαλείο ελέγχου του Υπουργείου Υγείας, παρουσίασε τα πρώτα του αποτελέσματα στις 29 Σεπτεμβρίου. Εντόπισε 468 κόκκινα ευρήματα για μη γιατρούς που διαφημίζουν ιατρικές πράξεις και 231 ευρήματα για βλαστοκύτταρα σε χώρους όπου δεν το επιτρέπει ο νόμος. Εκεί βρίσκεται ο κομπογιαννιτισμός. Η επιστήμη δουλεύει με πρωτόκολλο και έγκριση. Ο κομπογιαννιτισμός δεν έχει κανένα από τα δύο.
Τα οδοντιατρεία έχουν 119 ευρήματα: 69 για υαλουρονικό, 24 για PRP, 17 για μεσοθεραπεία, 5 για μπότοξ και 4 για νήματα. Το μπότοξ είναι 5 από τα 119.

Οι τίτλοι έβαλαν τα οδοντιατρεία δίπλα στο 119. Ο ένας έγραψε «Μεγάλοι παραβάτες τα οδοντιατρεία». Το εύρημα έγινε οδοντιατρείο, το οδοντιατρείο έγινε παραβάτης και η οδοντιατρική βρέθηκε στο ίδιο κάδρο με τα βλαστοκύτταρα και τους μη γιατρούς. Το ίδιο το Υπουργείο είχε πει ότι η καταγραφή ενός ευρήματος δεν σημαίνει παράβαση. Και σύμφωνα με την παρουσίαση, η αντιστοίχιση με το μητρώο του Οδοντιατρικού Συλλόγου Αττικής ήταν ακόμη σε δοκιμή.

Οι άλλες χώρες λύνουν το ζήτημα με κανόνες. Στο Οντάριο του Καναδά οι οδοντίατροι εφαρμόζουν τοξίνη εξωστοματικά για θεραπευτικό σκοπό, με εκτεταμένη εκπαίδευση. Στη Βρετανία ολοένα περισσότεροι οδοντίατροι προσφέρουν μπότοξ και fillers. Το μπότοξ το συνταγογραφούν μόνο γιατροί και οδοντίατροι, το GDC περιμένει εκπαίδευση και επάρκεια, και η διαφήμισή του στο κοινό απαγορεύεται. Η American Dental Association διοργανώνει στο Σικάγο, στις 6–7 Νοεμβρίου, πρόγραμμα με ζωντανούς ασθενείς.

Και η αναγεννητική ιατρική μπαίνει στο πεδίο μας. Ένα αντίσωμα που μπλοκάρει την πρωτεΐνη USAG-1 ολοκλήρωσε τη φάση Ι σε ενήλικες που τους έλειπε τουλάχιστον ένας γομφίος, και η φάση ΙΙ προετοιμάζεται για παιδιά με συγγενή έλλειψη δοντιών. Ο μακροπρόθεσμος στόχος είναι ο οργανισμός να αναπτύσσει δικά του δόντια και στους ενήλικες που τα έχασαν, τρίτη επιλογή δίπλα στην οδοντοστοιχία και στο εμφύτευμα. Τα βλαστοκύτταρα οδοντικής προέλευσης δοκιμάζονται σε κλινικές μελέτες για οστό, περιοδόντιο και πολφό, με πρωτόκολλο και έγκριση. Τίποτα από αυτά δεν είναι ακόμη θεραπεία. Είναι η κατεύθυνση του κλάδου.

Ζητώ τρία πράγματα.
Πρώτο, τα ευρήματα για οδοντιάτρους να διασταυρώνονται με τα μητρώα των οδοντιατρικών συλλόγων πριν δημοσιοποιηθούν.
Δεύτερο, να λέει το Υπουργείο πόσα ευρήματα επιβεβαιώθηκαν μετά τον έλεγχο, και όχι μόνο πόσα βρέθηκαν.
Τρίτο, σαφής κανόνας για το πεδίο άσκησης, την εκπαίδευση και τη διαφήμιση, με πραγματικές κυρώσεις για όποιον τον παραβιάζει.
Ένα εύρημα ελέγχεται, δεν καταδικάζει. Η οδοντιατρική είναι επιστήμη και ο κομπογιαννιτισμός βρίσκεται αλλού.

Σωτήρης Γιάκης, DMD
Χειρουργός Οδοντίατρος
Chief Clinical Officer, Image Navigation

Του Σωτήρη Γιάκη

Διάβασα με προσοχή το άρθρο του Αλέκου Παπαδόπουλου. Σε ένα έχει δίκιο: το Ταμείο Ανάκαμψης τελειώνει και οι μεταρρυθμίσεις δεν μπορούν να περιμένουν.
Το χωριό Ποτέμκιν όμως ήταν πρόσοψη χωρίς τίποτα πίσω της. Πίσω από την ελληνική οικονομία υπάρχουν αριθμοί.
Σε έναν χρόνο το δημόσιο χρέος μειώθηκε κατά 9,4 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ, η μεγαλύτερη μείωση στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ελλάδα έκλεισε το 2025 με πλεόνασμα 1,7% του ΑΕΠ, η Γαλλία με έλλειμμα 5,1%. Και αποπληρώνει δάνεια νωρίτερα από το χρονοδιάγραμμα.
Η άνοδος των επιτοκίων χτυπά πρώτα όποιον δανείζεται από τις αγορές. Η Γαλλία θα εκδώσει φέτος ομόλογα 310 δισ. ευρώ. Το ελληνικό χρέος είναι κυρίως μακροπρόθεσμα δάνεια από επίσημους πιστωτές. Η Ελλάδα δεν είναι άτρωτη. Δεν είναι όμως πια η Ελλάδα του 2010.
Τα προβλήματα μένουν: χρέος ακόμη πολύ υψηλό, χαμηλή παραγωγικότητα, αργή Δικαιοσύνη, δημογραφικό. Γι’ αυτό οι μεταρρυθμίσεις πρέπει να συνεχιστούν και όταν τα ευρωπαϊκά κονδύλια δεν θα είναι εκεί. Τώρα όμως έχουν θεμέλια να πατήσουν.
Το Ποτέμκιν είχε πρόσοψη. Η Ελλάδα έχει αποτελέσματα.

Μια 25χρονη γυναίκα δολοφονήθηκε στην Ηγουμενίτσα. Όχι κάπου μακριά. Εδώ, στην πόλη μας.

Σε βάρος του πρώην συντρόφου της απαγγέλθηκαν κατηγορίες για ανθρωποκτονία με δόλο και για παραβάσεις της νομοθεσίας περί ενδοοικογενειακής βίας και όπλων. Η πόλη αντέδρασε μέσα σε δύο μέρες: πολίτες βγήκαν στον δρόμο, η Πρωτοβουλία Γυναικών Ηγουμενίτσας οργάνωσε συγκέντρωση και πορεία ως το σημείο όπου έχασε τη ζωή της.

Ο Δήμος;
Μετά τη δολοφονία, ο Δήμος Ηγουμενίτσας ανάρτησε στην ιστοσελίδα του δελτίο τύπου για ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα ανταλλαγής πόλεων και πρόσκληση για τη συνεδρίαση της Επιτροπής Κυκλοφοριακών Ρυθμίσεων. Η τελευταία ανάρτηση στην επίσημη σελίδα του στο Facebook είναι το ίδιο δελτίο τύπου, με πανηγυρικό emoji. Για τη δολοφονία, ούτε μία λέξη.

Κι όμως, ο Δήμος διαθέτει Δημοτική Επιτροπή Ισότητας. Βάσει νόμου, όπως γράφει η ίδια η σελίδα της στον ιστότοπο του Δήμου, συνεργάζεται με τις δομές του δικτύου της Γενικής Γραμματείας Ισότητας για την πρόληψη και καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών, και ως πρώτο άξονα προτεραιότητας παραθέτει την «πρόληψη και καταπολέμηση της έμφυλης και ενδοοικογενειακής βίας». Τέσσερις μόλις μέρες πριν από τη δολοφονία, το Δημοτικό Συμβούλιο συζητούσε τη σύσταση ενός ακόμη οργάνου για την ισότητα των φύλων.

Οι θεσμοί υπάρχουν. Οι επιτροπές υπάρχουν. Οι αρμοδιότητες υπάρχουν. Η φωνή πού ήταν;
Κανείς δεν ζητά από έναν Δήμο να αποτρέψει κάθε έγκλημα. Ζητά να είναι παρών όταν συμβαίνει, μέσα στην ίδια του την πόλη, ακριβώς εκείνο για το οποίο έχει συστήσει επιτροπές και εξαγγείλει προτεραιότητες.
Η δημόσια δράση της Επιτροπής Ισότητας ως τώρα: μουσικό αφιέρωμα για την Ημέρα της Γυναίκας, εκδήλωση για τη Γιορτή της Μητέρας, ευχές για τη Γιορτή του Πατέρα, διαγωνισμός για το λογότυπό της. Καλά όλα αυτά. Μια επιτροπή όμως για τη βία κατά των γυναικών δεν υπάρχει για τις γιορτές. Υπάρχει για τις δύσκολες στιγμές. Αυτή ήταν μία από αυτές.

Αν ένα δημοτικό όργανο με αυτή την αρμοδιότητα δεν αποκτά δημόσια φωνή μετά από ένα τέτοιο γεγονός στην ίδια του την πόλη, πότε ακριβώς αποκτά;

Το αίτημα είναι ένα και απλό: να πάρει θέση. Δημόσια, τώρα, με ανοιχτή συνεδρίαση της Επιτροπής, με ενημέρωση των δημοτών για τη γραμμή SOS 15900 και για το πού απευθύνεται μια γυναίκα που κινδυνεύει, και με την έμφυλη βία στην ημερήσια διάταξη του επόμενου Δημοτικού Συμβουλίου. Όχι ευχές σε επετειακή εκδήλωση. Θέση.
Οι θεσμοί δεν κρίνονται από τον τίτλο τους. Κρίνονται τη στιγμή που χρειάζονται.
Η Επιτροπή υπάρχει.
Η αρμοδιότητα υπάρχει.
Η σιωπή, επίσης.
Η Πηνελόπη δεν υπάρχει πια.
Και η σιωπή δεν είναι πολιτική ισότητας.

Σωτήρης Γιάκης

Γράφει ο Σωτήρης Γιάκης

Η επικοινωνιακή φούσκα γύρω από τον Περιφερειακό Ηγουμενίτσας και τον άξονα προς το Μαυρομάτι

Πριν από τους τίτλους, οι αριθμοί.

Ο Περιφερειακός Ηγουμενίτσας και ο άξονας Ηγουμενίτσα-Σαγιάδα-Μαυρομάτι παρουσιάζονται με συνολικό κόστος περίπου 291,5 εκατ. ευρώ: 118 εκατ. για την Παράκαμψη-Περιφερειακό και 173,5 εκατ. για τον άξονα προς τη Σαγιάδα και το Μαυρομάτι.

Η διαδικασία που κινείται σήμερα δεν αφορά την έγκριση αυτού του συνολικού ποσού.

Η πρόσκληση CEF Transport 2026 – Στρατιωτική Κινητικότητα διαθέτει 130 εκατ. ευρώ για ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Για κάθε συμφωνία επιχορήγησης που αφορά έργο σε ένα κράτος-μέλος, η κοινοτική συνδρομή δεν μπορεί να υπερβεί τα 20 εκατ. ευρώ, με χρηματοδότηση έως το 50% των επιλέξιμων δαπανών.

Εγκεκριμένα μέχρι σήμερα για το έργο της Θεσπρωτίας από αυτή την πρόσκληση: μηδέν ευρώ.

Και λείπει η βασική πληροφορία:
Τι ακριβώς θα υποβληθεί;

Ολόκληρο το έργο; Συγκεκριμένο τμήμα του; Αυτοτελές υποέργο;

Δεν έχει δημοσιοποιηθεί ο επιλέξιμος προϋπολογισμός, το ποσό που θα ζητηθεί ούτε η πηγή της συμπληρωματικής χρηματοδότησης.

Και αν ζητηθούν τα μέγιστα 20 εκατ. ευρώ, ποιο είναι το έργο των τουλάχιστον 40 εκατ. ευρώ επιλέξιμων δαπανών και από πού θα καλυφθούν τα υπόλοιπα τουλάχιστον 20 εκατ.;

Αυτές οι απαντήσεις απουσιάζουν από τα δημοσιεύματα που πανηγυρίζουν.

Κι όμως:

«Σημαντικό βήμα».
«Πράσινο φως».
«Ένα βήμα πιο κοντά».
«Προς ευρωπαϊκή χρηματοδότηση».
«Δικαίωση».

Οι λέξεις αλλάζουν. Η πολιτική λειτουργία παραμένει ίδια.

Από τη διοικητική προώθηση στο «πράσινο φως». Από το «πράσινο φως» στο «προς χρηματοδότηση». Και από εκεί στην προσωπική «δικαίωση».

Δεν πρόκειται πλέον για έναν υπερβολικό τίτλο.

Πρόκειται για μοτίβο επικοινωνίας: ο θρίαμβος στον τίτλο, οι προϋποθέσεις στα ψιλά.

Το πραγματικό γεγονός είναι συγκεκριμένο:

Το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας έδωσε τη σύμφωνη γνώμη του και η πρόταση προωθείται στην εθνική διαδικασία, ώστε να μπορέσει να υποβληθεί στην ευρωπαϊκή πρόσκληση.

Θετική διοικητική εξέλιξη; Ναι.
Χρηματοδότηση; Όχι.

Τη στιγμή που δημοσιεύθηκαν οι πανηγυρικές αναφορές, ο φάκελος δεν είχε ολοκληρωθεί και η πρόταση δεν είχε υποβληθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το παραδεχόταν το ίδιο δημοσίευμα που μοίραζε τη «δικαίωση»: πρώτα πρέπει να ολοκληρωθεί και να υποβληθεί ο φάκελος και μετά να ακολουθήσει η αξιολόγηση.

Ένα διοικητικό βήμα. Πέντε πανηγυρικές διατυπώσεις. Μηδέν εγκεκριμένα ευρώ.

Και εδώ βρίσκεται η πιο άβολη λεπτομέρεια.

Στις 29 Απριλίου, ο αρμόδιος Υφυπουργός Υποδομών Νίκος Ταχιάος αρνήθηκε να δώσει χρονοδιάγραμμα χρηματοδότησης, ακριβώς για να μη δημιουργηθούν «λάθος εντυπώσεις» στους εκλογείς. Υπενθύμισε, μάλιστα, ότι τα χρηματοδοτικά εργαλεία «έχουν πλαφόν, έχουν προϋπολογισμούς, έχουν όρια».

Τέσσερις μήνες μετά, πριν γίνει γνωστό τι ακριβώς θα υποβληθεί, πριν κατατεθεί η πρόταση και πριν εγκριθεί έστω ένα ευρώ, οι «λάθος εντυπώσεις» είχαν ήδη γίνει δημόσιο αφήγημα.

Και οι ημερομηνίες είναι εξίσου αποκαλυπτικές.

Η πρώτη εθνική προθεσμία είναι η 31η Αυγούστου. Η εξέλιξη ανακοινώθηκε στις 28 Αυγούστου, την αμέσως προηγούμενη εργάσιμη ημέρα.

Στο παρά πέντε.

Η τελική ευρωπαϊκή υποβολή προβλέπεται για τις 6 Οκτωβρίου.

Η προσπάθεια μέχρι την τελευταία στιγμή μπορεί να είναι πραγματική.

Η χρηματοδότηση, όμως, δεν υπάρχει ακόμη.

Ο Βασίλης Γιόγιακας είχε πράγματι αναφέρει από τον Απρίλιο το CEF μεταξύ των πιθανών χρηματοδοτικών εργαλείων. Η παρέμβασή του είναι καταγεγραμμένη.

Παρέμβαση, ναι.
Προσωπική «δικαίωση» πριν υπάρξει αποτέλεσμα, όχι.

Η επιτυχία δεν είναι προσωπικός τίτλος κανενός. Θα ανήκει στη Θεσπρωτία όταν υπάρξουν απόφαση χρηματοδότησης και πραγματικό εργοτάξιο – όχι όταν μοιράζονται προκαταβολικά οι τίτλοι.

Μέχρι τότε, η πραγματικότητα είναι απλή:

Εθνική προώθηση δεν σημαίνει ευρωπαϊκή υποβολή.
Υποβολή δεν σημαίνει έγκριση χρηματοδότησης.
Έγκριση της συγκεκριμένης πρότασης δεν σημαίνει χρηματοδότηση ολόκληρου του έργου.
Και χρηματοδότηση δεν σημαίνει κατασκευή.

Η επικοινωνιακή υπερβολή δεν σταματά στις λέξεις.

Στο γραφιστικό που συνοδεύει το αρχικό πανηγυρικό δημοσίευμα, ο μελλοντικός Περιφερειακός εμφανίζεται ήδη χαραγμένος στο τοπίο σαν ολοκληρωμένος δρόμος.

Ο φάκελος δεν έχει ακόμη υποβληθεί. Ο δρόμος, όμως, είναι ήδη έτοιμος – στο γραφιστικό.

Ο Περιφερειακός Ηγουμενίτσας και ο άξονας προς το Μαυρομάτι πρέπει να γίνουν. Ακριβώς γι’ αυτό κάθε πραγματικό βήμα πρέπει να παρουσιάζεται στο πραγματικό του μέγεθος – όχι να διογκώνεται προκαταβολικά σε πολιτικό θρίαμβο.

Όποιος έχει αποτέλεσμα, δείχνει απόφαση χρηματοδότησης.
Όποιος έχει μόνο αφήγημα, δείχνει τον δρόμο έτοιμο στο γραφιστικό.

Η Θεσπρωτία χρειάζεται Περιφερειακό.
Όχι το πανηγυρικό αφήγημά του.

Η μεγαλύτερη εθνική απώλεια δεν βρίσκεται σε όσα μας λείπουν, αλλά σε όσα χάνουμε στη διαδρομή από την απόφαση στην εφαρμογή.

Του Σωτήρη Γιάκη

Το 2025 η Ελλάδα κατέγραψε τη μεγαλύτερη πραγματική εβδομάδα εργασίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση: 39,6 ώρες, έναντι 35,9 του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Την ίδια στιγμή, η παραγωγικότητα της εργασίας παρέμεινε μόλις στο 54,6% του μέσου όρου της ΕΕ. Το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται μόνο στους δύο αριθμούς. Βρίσκεται στο κενό ανάμεσά τους.

Το ελληνικό πρόβλημα δεν μπορεί, επομένως, να εξηγηθεί ως έλλειψη εργασίας. Το κρίσιμο ερώτημα είναι πόσο αποτελεσματικά μετατρέπουμε την εργασία, τη γνώση και τους πόρους μας σε πραγματική αξία.

Το ίδιο μοτίβο εμφανίζεται σε διαφορετικά πεδία. Η γνώση δυσκολεύεται να γίνει καινοτομία, το κεφάλαιο επένδυση, ο νόμος πράξη, η πολιτική απόφαση αλλαγή στην καθημερινότητα. Το δημογραφικό, η παιδεία και η Δικαιοσύνη έχουν ασφαλώς τις δικές τους αιτίες. Υπάρχει όμως ένας παράγοντας που επηρεάζει την απόδοση όλων: η θεσμική ικανότητα εφαρμογής.

Είναι η δυνατότητα του κράτους να μετατρέπει νόμους, πόρους και αποφάσεις σε έγκαιρα, μετρήσιμα αποτελέσματα, με σαφή ευθύνη. Δεν είναι η μοναδική αιτία κάθε ελληνικού προβλήματος. Είναι όμως ο πολλαπλασιαστής που καθορίζει πόσο αποτελεσματικά μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τα υπόλοιπα. Ένα ικανό σύστημα αξιοποιεί ακόμη και περιορισμένους πόρους· ένα αδύναμο σπαταλά ακόμη και εξαιρετικές δυνατότητες.

Εκεί βρίσκεται ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής απώλειας. Ένας νόμος περιμένει εγκυκλίους, μια επένδυση συναντά αλληλεπικαλυπτόμενες αρμοδιότητες, μια δημόσια πολιτική περνά από τόσα επίπεδα διοίκησης ώστε στο τέλος η ευθύνη διαχέεται. Και όταν το 89% των ελληνικών επιχειρήσεων θεωρεί το ρυθμιστικό πλαίσιο εμπόδιο στις επενδύσεις, έναντι 69% στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η διοικητική τριβή παύει να είναι τεχνική λεπτομέρεια. Γίνεται αναπτυξιακό κόστος.

Θα ήταν όμως αφελές να πιστεύουμε ότι μια δυσλειτουργία που επιβιώνει επί δεκαετίες παραμένει απλώς ένα οργανωτικό λάθος. Με τον χρόνο δημιουργεί μηχανισμούς, εξαρτήσεις και συμφέροντα που έχουν λόγο να αντιστέκονται στην αλλαγή. Η ασάφεια περιορίζει τη λογοδοσία. Η πολυπλοκότητα δημιουργεί μεσάζοντες. Η καθυστέρηση ευνοεί όποιον διαθέτει πρόσβαση, χρόνο και αντοχή και εξαντλεί εκείνον που δεν τα διαθέτει.

Γι’ αυτό η εφαρμογή είναι δυσκολότερη από την εξαγγελία. Η εξαγγελία δημιουργεί προσδοκίες· η εφαρμογή περιορίζει εξαιρέσεις, αφαιρεί προνόμια και δίνει όνομα στην ευθύνη. Δεν είναι μόνο διοικητική πράξη. Είναι ανακατανομή ισχύος.

Εδώ γεννιέται και ένα μέρος αυτού που συνηθίζουμε να αποκαλούμε «ελληνική νοοτροπία». Οι άνθρωποι έχουν προσωπική ευθύνη, αλλά οι επιλογές τους δεν διαμορφώνονται σε κενό. Αν η γνωριμία αποδίδει περισσότερο από την ικανότητα, η κοινωνία επενδύει στη γνωριμία. Αν η παράβαση δεν έχει κόστος, ο κανόνας χάνει τη δύναμή του. Κάθε σύστημα, μέσα από όσα επιβραβεύει και όσα ανέχεται, διαμορφώνει τις συμπεριφορές που τελικά κυριαρχούν μέσα του.

Έτσι μια διοικητική δυσλειτουργία μετατρέπεται σταδιακά σε κοινωνικό πρόβλημα. Ο νέος που δεν βλέπει καθαρή σχέση ανάμεσα στην αξία και στην πρόοδο αναζητεί αλλού το μέλλον του. Ο επιχειρηματίας ξοδεύει ενέργεια για να διαχειριστεί το σύστημα αντί να δημιουργεί. Ο πολίτης που βλέπει την ευθύνη να εξαφανίζεται παύει να πιστεύει ότι ο κανόνας ισχύει για όλους.

Από εδώ προκύπτει το πραγματικό πολιτικό δίλημμα:

Κράτος ανακοίνωσης ή κράτος αποτελέσματος;

Το πρώτο θεωρεί επιτυχία τον νόμο που ψηφίστηκε, το κονδύλι που εξασφαλίστηκε, το πρόγραμμα που παρουσιάστηκε. Το δεύτερο ρωτά τι άλλαξε, σε πόσο χρόνο, με ποιο κόστος και υπό την ευθύνη ποιου.

Το κράτος της ανακοίνωσης μετρά δραστηριότητα. Το κράτος του αποτελέσματος μετρά αλλαγή.

Αυτό πρέπει να γίνει το τεστ κάθε δημόσιας πολιτικής: τι άλλαξε, σε πόσο χρόνο, με ποιο κόστος και υπό την ευθύνη ποιου;

Δεν χρειαζόμαστε απλώς περισσότερο ή λιγότερο κράτος. Χρειαζόμαστε ικανότερο κράτος: με καθαρούς στόχους, συγκεκριμένη ευθύνη, προθεσμίες, δημόσια μέτρηση της επίδοσης και λογοδοσία όταν η αποτυχία επαναλαμβάνεται.

Η τεχνολογία δεν έχει αξία όταν βάζει μια οθόνη μπροστά στην ίδια παλιά διαδικασία. Έχει αξία όταν την καταργεί. Και η αξιοκρατία δεν είναι ηθικό στολίδι. Είναι τεχνολογία εθνικής ισχύος.

Η παιδεία, ο πολιτισμός και το παράδειγμα αλλάζουν μια κοινωνία σε βάθος χρόνου. Βραχυπρόθεσμα όμως, οι συμπεριφορές αλλάζουν ταχύτερα όταν ο κανόνας είναι σαφής, ο έλεγχος πραγματικός και οι συνέπειες προβλέψιμες.

Η μεταρρύθμιση που αυξάνει την απόδοση όλων των άλλων είναι η θεσμική ικανότητα εφαρμογής: να πάψουμε να χάνουμε όσα διαθέτουμε στη διαδρομή από το «αποφασίσαμε» στο «έγινε».

Αν κλείσουμε αυτή την απόσταση, δεν θα έχουμε λύσει αυτομάτως κάθε πρόβλημα της χώρας.

Θα έχουμε όμως αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο λύνουμε όλα τα υπόλοιπα.

Γράφει ο Σωτήρης Γιάκης

Από όλα όσα γράφτηκαν για τη μουσική και την κοινή ησυχία στην Ηγουμενίτσα, αυτή ήταν ίσως η πιο αποκαλυπτική φράση.
Όχι για τη μουσική. Για την πόλη.

Αν θεωρούμε φυσιολογικό μια πόλη να «ζει» 31 ημέρες και να αδρανεί τις υπόλοιπες 334, τότε συζητάμε για λάθος πρόβλημα. Ο κάτοικος θέλει να κοιμηθεί, ο επαγγελματίας να δουλέψει και ο νέος να διασκεδάσει. Δεν είναι αντίπαλοι. Αντίπαλος είναι η κακή οργάνωση που τους αναγκάζει να συγκρούονται.

Ο Δήμος γνωρίζει το πρόβλημα. Σύμφωνα με τις επίσημες αναρτήσεις του, από το 2023 επεξεργαζόταν Κανονισμό Μουσικής. Τον Απρίλιο του 2024 έθεσε σε δημόσια διαβούλευση νέο σχέδιο, το οποίο εισήχθη στη Δημοτική Επιτροπή και στο Δημοτικό Συμβούλιο προς έγκριση. Δύο χρόνια αργότερα, Κανονισμός Μουσικής δεν εμφανίζεται στην επίσημη ενότητα όπου ο Δήμος αναρτά τους κανονισμούς που έχουν ψηφιστεί και ισχύουν.

Τι απέγινε – και, κυρίως, τι θα αλλάξει πριν από το επόμενο καλοκαίρι;

Χρειάζονται καθαροί κανόνες, τεχνική πρόληψη και διοικητική μνήμη.

Οι όροι παράτασης πρέπει να είναι γνωστοί πριν αρχίσει η σεζόν και οι παρατάσεις να μη χορηγούνται μηχανικά. Άλλο κλειστό κατάστημα με επαρκή ακουστική προστασία και άλλο υπαίθρια μουσική κάτω από κατοικίες. Ο συνεπής επαγγελματίας δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται όπως ο υπότροπος: περισσότερη ελευθερία στον πρώτο, μικρότερη ανοχή στον δεύτερο.

Όπου υπάρχει πραγματική όχληση, πρέπει να προηγείται τεχνική λύση: σωστή διάταξη και κατεύθυνση του ήχου, ακουστική προστασία και αντικειμενικός έλεγχος της έντασης. Ο Δήμος ορίζει τους κανόνες και διαχειρίζεται τις παρατάσεις. Η ΕΛ.ΑΣ. ελέγχει την παράβαση. Κάθε βεβαιωμένη παράβαση πρέπει να επιστρέφει στον Δήμο και να μετρά στην επόμενη απόφαση.

Όταν η διαχείριση της νύχτας αρχίζει στις τρεις το πρωί με ένα τηλεφώνημα στην Αστυνομία, έχει ήδη αποτύχει.

Ο κανονισμός, όμως, λύνει μόνο τη νύχτα. Δεν λύνει τις άλλες 334 ημέρες.

Η Ηγουμενίτσα χρειάζεται ένα σχέδιο 365 ημερών που να δημιουργεί πραγματικούς λόγους να έρχεται, να μένει και να ξοδεύει κάποιος στην πόλη όλο τον χρόνο. Όχι ένα ακόμη ασύνδετο πρόγραμμα εκδηλώσεων, αλλά σταθερό ημερολόγιο αστικής και οικονομικής δραστηριότητας: αθλητισμός, θάλασσα, γαστρονομία, πολιτισμός, θεματικά Σαββατοκύριακα, συνέδρια και δράσεις στο παραλιακό μέτωπο.

Κάθε δράση πρέπει να κρίνεται από το αποτέλεσμα: πόσους ανθρώπους έφερε, πόση οικονομική δραστηριότητα δημιούργησε και αν αξίζει να επαναληφθεί. Όχι από τις αφίσες, τις φωτογραφίες και τις αναρτήσεις που παρήγαγε.

Η συζήτηση αποκάλυψε ότι πολλοί δεν υπερασπίζονται τη φασαρία· υπερασπίζονται την ανάγκη να αισθανθούν ότι η πόλη ζει.

Το ζητούμενο δεν είναι 31 ημέρες περισσότερου θορύβου. Είναι 365 ημέρες περισσότερης ζωής.

Οι 334 ημέρες είναι το πρόβλημα.